من تورا می خوانم

من تورا می خوانم

پس آن پنجره بسته درآن خط عبور

پشت آن مرزغرور

من تورا می خوانم

بین آن دسته گلی که بی بهانه پژمرد

یا در آن چشم که هرشب بی تو

لحظه لحظه افسرد

من تورا می خوانم

درغباری رنگین

درغروبی غمگین

آفتابی شرمگین

درپس باد که خوردست به قلبی سنگین

من تورا می خوانم

پشت آن لحظه که بی تاب شود

غم دلتنگی مارا بخورد

خواب شود

بین امواج نگاهی که پریشان شده است

آنکه چترعشقش

سایبان دل وجانم شده است

من تورا می خوانم

دست پر مهرتورا می طلبم

عشق بی بال وپرت درقلبم

من تورا می خوانم دلتنگم...

 

 

هوای بیرنگ...

آسمان می داند عشق را در پس مرگ

                                              توچرامبهوتی؟توچرابی آهنگ؟

                                              توچرا می مانی درنقاب دل تنگ؟

من هنوز ناباور!

                                              توکه از من بودی

                                              پس چرا خواندی تو،قصه ی یک

 نیرنگ؟

                                               آنچنان سرگشته که ندانم من هیچ

                                              من چرا دل بستم به هوای بیرنگ؟

آه،ای محرم عشق

                     یک نظربر من کن

بر من آواره

                     بر من سردرگم

نگذار دیگر دل برود درپی او

                    بکند باخود جنگ!

یادت میاد...؟

چقدردلم می خوادکه عاشقونه

                                بهت بگم دوست دارم دیوونه

می خوای بری خودم اینومی دونم

                                  پس لااقل بهم بده نشونه

یه روزبهت گفتم ستارمون نیست

                                      گفتی چرا،رفته توکهکشونه

 گفتم محبتاچی شدعزیزم

                                         گفتی پیشه خدای مهربونه

فایده نداره هرچی اشک بریزی

                                           آخرمی شی بازیچه زمونه

چشمام پرازاشک ودلواپسی

                                              خدافقط دردمنو می دونه

بادبادکی که بستی روی درخت

                                              تومی دونی هنوزتوآسمونه

روی درخت آرزومون انگار

                                           دوتاقناری کرده آشیونه

تودنیای ماآدمای خاکی

                                          فقط فقط خوبیه که می مونه

یادت می یادتو ظهرگرم مرداد

                                       گفتی کیه که رازتو ندونه

یادت می یادشبای پرستاره

                                     گفتم خداکاری بکن بمونه

 اماحالانمی شه باورمن     

                                 ازم گذشتی ساده بی بهونه

شعرمن هم باقیست

 

آنقدردلتنگم كه دلم مي خواهد

كه نباشم،كه بميرم بروم

دردلم دردي هست درگلويم بغضي

كه دلم مي خواهدتابگريم وببارم اشكي

شايداين غم شايداين بغض

كم شودشايد

ياكه شايد

بتوانم تابگويم

بنويسم شعري،بنگارم خطي

مي روم تادم صبح درشبي تيره وتار

نورشمعي كافيست،شعرمن هم باقيست

رازگل سرخ...

من چوشمعم كه اگرآب شودمي ميرد

وتوآن آتش سردي كه اگربازآيي

ونگاهي به وجودمن تب داركني

خوب ترمي بيني كه دلم ازتب جانسوزفراق

بيشترمي گيرد...

من چوشمعي هستم

كه دلش مي خواهدزودترآب شود

كه دلش مي داند:مردن شمع نامش مرگ نيست

خوب مي دانم كه كسي

درپس پرده شب مي خندد،

ازدلم مي خندد

ودل پاك مرامسخره مي پندارد

چون نمي داند،پاك بودن،جرم نيست!

چون نمي داند دل من دريايي است

كه درآن چلچله هامي خوانند...

كاش مي دانست،آسمان دل من پر ماهي است

بازهم مي خندد

تاابدمي خندد...

امااين بار

ازدلم نه،ازخودش مي خندد...

به گمانم اوآخر

پي بردبه رازگل سرخ در دل آبي من...

هبوط

خلوتي آبي وپاك

دروديوارپرازفردابود

آسمان محوتماشاي كف دريابود

فارغ ازحوصله اي شش روزه،برلب پنجره اي داشت خدا

پرپروازقناري هارا،زيرباران مي شست،باخودش زمزمه مي كرد سرودي ازعشق

ونسيم،شانه مي زدسردرناهارا

شبنم خاطره هاراآدم،كوزه اي كردودرآغوش گرفت

آن طرف هااما...بوي شيطان مي داد

سايه اي خواب شقايق هارا،داشت آلوده عصيان مي كرد

خش خشي عطرطن حوارا،خيس اهلي شدن جرات آدم مي كرد

آدم اززمزمه خواهش حوالرزيد

به زمين زانوزد،مرغي ازگوشه سجاده به سمتي پرزد

سيب دندان زده بردامن آدم افتادو رقم خوردهبوط

ناگهان طوفان شد

آسمان تيره ترازخواب كلاغ

كوزه عشق ترك خوردوشكست

بال احساس خدازخمي شد،برلبش زمزمه اي تلخ شكست

عشق قرباني يك ثانيه ازوسوسه آدم شد

دربهشتي كه پرازميوه دانايي بود

شب كه شدبازخداتنهابود...

ضریح سبز

هرلحظه جاري مي شوم من درصدايت

سرمي كشم طعم خوش آن چشمهايت

من درضريح سبزآن چشم هاي آبي

پروانه را،پرمي دهم،پردرهوايت

درپيچ وتاب جاده هاي سرخ رفتن

تورفتي ومن ماندم واين ردپايت

ازصبح روزرفتنت اي مهربانتر

شاعرشدم من باهجاي چشمهايت

فردادوباره خيره درقاب نگاهت

من حرف دارم،حرف هايي باخدايت

من هستم ويك مشت شعرعاشقانه

حالاتمام شعرهاي من فدايت

رفیق لحظه ها...

دلم گرفته ازهمه،ازهمه هرچي آدم

                 اين روزاعكس توواسم،تنهارفيق وهمدم

منوبدون يه ديوونه،كه بي توتنهامي مونه

                       تورورفيق لحظه هاش،خورشيدفرداش مي دونه

يااون كه ازشب تاسحربه خاطرت خواب نداره

                          منوبدون اون چشمي كه،به احترامت مي باره

منوبدون اون كولي غريب وبي نام ونشون

                               منوبدون يك كلمه،مثله بيا،مثل بمون

سنگ صبوربي ريا!رفيق خوب لحظه ها!

                               فاصله غوغامي كنه بين من وتو،بين ما

منوبدون يه عاشق خسته وتنهاوغريب

                          منوبدون اون كسي كه،از آدما خورده فريب

يا اون كه توبي كسي هاش،بوسه به عكست مي زنه

                       منوبدون پرنده اي كه توقفس جون مي كنه

بروولي اينوبدون،يكي هنوزدوست داره

                اون كه نباشي سرشو روشونه بارون مي زاره   

 

 

آتش عشق

همره دل به کویش رفتم

لیک دل درگروعشق بماند

وبه تنهایی خودماندم باز

این دل سرکش من

صیدآن قامت رعناگردید

هرچه گفتم که درقیدنباش

محوچشم ورخ معشوق نباش

دل من کرشده بود

یاکه مات رخ ومنظرشده بود

سوزآوازدلم

آتش عشق به جانم افکند

خواست ازعقل

 که چون یک برده

بنده آن رخ معشوق شود

عقل هرچندسماجت بنمود

کاراوبهره نداشت

عاقبت این دل من

عقل وجانم به آتش افکند

وهمه روح وتنم

دگرعاشق شده بود

دیده ام جزرخ معشوق ندید

بهترازکعبه مقصودندید

دل من مانده به کوی محبوب

وتنم درتب وتاب

که رودسوی دیارمعشوق

 

غروب جدایی

سلامءای غروب غم انگیزجداییء

سلام ای ابرهای سیاهی که درانتظار روز مهمانی خورشیدید

           وچه نرم نرمک می وزد باد جدایی!

وچه حقیرانه تسلیم می شوندعاشقان بی بهانه

                                    دربرابر این همه بی وفایی

و این منم تنهاءدر این اتاق تاریکء

             که به انتظار تو روزها رااز پی هم

می گذرانم!

                        شایدکه بیایی!

از این جداییءابرهای عالم شب وروز

                      در دلم می گریند

                               تا توبیایی!

آیا که به راستی تو همسفر باد شدی؟

                  قاصدک را می خوانم تا که تورا همراهی کند

در دشت پر بلای جدایی

                       چرا که قاصدک تجربه عشق خداست

 

خیال حضورتو...

الهی بمیرم

که دیگربدانی کجایم

که شایدبگیری نشانم

وچشمت بیفتدبه خاکم

که خاکم شودکیمیا ازنگاهت

برآید زخاکم صدایی

به شکوه،به ناله،به شادی که نه،به دیوانگی

بگویم به توبازبانی که بسته به خاک

کجایی نگارم،کجایی فسونم

که رفتم زعالم،ندیدم نمونه زرویت

چه کردم؟چه خوبی؟چه نیکی؟چه خیری؟!

که اینک توهستی به بالای قبرم

تویی توهمان تک ستاره

همان مرزبی حدخوبی،همان تک ستاره

که هرشب دل من به یادت که نه،به رویادمی جان گرفت

همی خاک من سردو یاد توگرم

دلم گرم گرم است بایاد توگرم گرم

نخواهم زیاده که یادم کنی

دمی هم غنیمت که شادم کنی

خیال حضورتوبر خاک دلم

دلیلی است محکم به مرگ تنم

عاشق یک لحظه توفانی ام...

با  عبورت تاابدبارانی ام

                            بنگراینک درمن این ویرانی ام

کاش می دیدی دراین پس کوچه ها

                                  پرسه های بی سروسامانیم

تشنه ی یک لحظه دیدارم بگو

                                      پس توکی بااین عطش می خوانی ام؟

بشکن این قفل سکوت سردرا

                                            درپس هر  واژه ات زندانیم

کاش مهمان نگاهت می شدم

                                      سرخوش ازاین خلوت پنهانیم

قایقم بشکست باامواج غم

                               ناخدای اشک سرگردانی ام

آه ای دریامراباخودببر

                         عاشق یک لحظه توفانی ام

حیف که رفتی...

رفتی وبارفتنت،قلب آدما شکست

                          توتوخواب بودی که دنیاچشماشوبه روت می بست 

التماس واشک وناله،واسه موندن توبود

                                  چرا یه نگاه نکردی،ببینی   کی  تنها موند

آرزوت نبودبمونی،رفتنم حقت نبود

                                        همه هی بهم می گفتن کی ازش بددیده بود؟

حیف که دست روزگاروچرخش چرخ زمونه

                                              توروبردوهی یواش گفت حیف این اینجابمونه

مراآغازکن

مراآغازکن

درواپسین پایان

ودستت راپناه

اشکهایم کن

به سرمای زمستانم

ببخش گرمای بی پایان

صدایم کن،

به یادآشنایی دور

به یادآنکه درتقدیربی رنگش

خیالت همچویک رنگین کمان

تامرگ می ماند

غربت

هرچه دردنیاست طعمش را چشیدم

به حق رنگی به جزمشکی ندیدم

به هردم التماس دوست کردم

ولی ازدوست هم خیری ندیدم

چه گویم من از این دنیا بریدم

کسی نگذاشت، گویم من غریبم

همی بی مهری عالم کشیدم

ندانستم از دنیا چه دیدم

که تا روز قیامت من اسیرم...

ازخیالت می روم...

 وقتی اشک توی چشام بودو بازم می خندیدم

                                                    وقتی نازدوتاچشمات روبه جون می خریدم

     وقتی دست روزگارچشمهات روازچشام گرفت

                                              حسرت وغریبی روبرای هردومون  نوشت

             وقتی روی اسم ما غبار خاطره  نشست

                                        وقتی که طناب عشق من وتوازهم گسست

                  توچشام چیزی نبود،جزاینکه بهت بگم بمون

                                 واسه ی پیشکش تو،چیزی نداشتم جزیه جون

                            آروم آروم از خیالت می رم اما توبدون

                            موندگاری توی قلبم مثه آیه،مثه خون

 

بی توفرداچه کنم؟

امروزهم که گذشت

                          بی توفرداچه کنم؟

بی تو با بی سرو سامانی دنیاچه کنم؟

بی تو با مرگ فراموش شده ی

این همه خاطره ولحظه ورویا چه کنم؟

تنهایم نگذار

باامواج بلا وخستگی های مدام

تو بگو با انصاف

                    این من تنها چه کنم؟

گرچه گم گشته ی ماتم زده ی شهرغمم

من رسوای جهان

تو بگو باعشقت این من رسوا چه کنم؟

سیلی محکم عشقت،برد هوش ازسر من

حال دیوانه ام و

در شهری که همه هشیارند

تو بگو جز خنده ی تلخ وغم انگیز دگر

این من غمزده ی خسته ی شیدا

                         چه کنم؟؟؟

 

غروب موج

دل من عاشق دریاست

وگاهی رنگ امواج پریشان است

غروب ساحل ازچشمان من پیداست

نه قایق بادلم راهی به جایی برد،

نه امواجی که سرگشته به اقیانوس می پیوست

پریشان خاطرم هرشب،

پریشان خاطرم درساحلی غمگین وخاک آلود

صدای موج آهنگ غریبی داشت

افق ازدورپیدابود

ومن باحالتی غمگین،

که ازعمق نگاهم می شد آواز درونم را شنید و دید

غروب سرخ دریارا

به روی پرده ی نقاشی ام

ترسیم می کردم...

رفیق ماتم

رفیق ماتم و تنهایی من

تورادرخانه ی دل

                         می نشانم

توراباعطرگلهای بهاری

تورابا آرزوی  جاودانه

مثال عشق هردم

                         می ستایم

رفیق ماتم وتنهایی من

همیشه جاودان

معنای بودن

توراچون حس پاک کودکانه

توراچون آرزوی

چیدن یک شاخه ازفردا

تورامانندرویا

               دوست دارم

دلم بی توتنهاست

دلم بی توتنهاست،تنهاترازاشک شبنم

و یا مثل باران که می بارد آرام و پرغصه نم نم

دلم بی توتنهاست،تنهاتراز مرغی عاشق

و یا مثل اشکی که می لغزد آرام بر گونه ای زرد وپرغم

دلم بی توتنهاست،آزرده جانم ازاین رنج

و می گریداین دل به همراه باران چه پرسوزو ماتم

دلم بی توتنهاست،تنها چو یک شمع لرزان

و یا یک غریقی که جان می دهد پیش چشمان آدم

دلم بی توتنهاست،تنهاتر ازبوته خاری به صحرا

و یا چون  کویری که خاکش ترک خورده بی آب زمزم

دلم بی توتنهاست،باران هم ازجان نشویدغمت را

و می میرد این دل چه غمگین،بدون گل یاس ومریم...

 

 

 

لحظه های باتو

دلم گرفته ازاینکه خیلی دوست دارم،ولی خیلی وقته ندیدمت.برای من ثانیه های دورازتوعمری مصادف باهزارسال می گذره.دنیای دیوونه من روهمرنگ خودش کرده،ازصبح تاشب دیوونه وارتو رو می خوام.بعضی موقع ها به سرم می زنه،طوری که دست هزاران دیوونه رو ازپشت می بندم.همیشه ازغربت دوری نگاهت می نالم.همیشه ازدوری دستهامون می نالم.همیشه ازاینکه گوشام صدای تورو نمی شنون می نالم.برای آفریننده ی دنیاکاری نداره که خونه منوتوی دل توبسازه ومنو توهمیشه عاشق هم باشیم،کنارهم باشیم.یکیمون ازیکی دیگمون عاشق تر،باهم مهربونتر،حال هزاران سال باتوبودن برام مصادف بایک ثانیه می گذره،می خوام اززیبایی هات بنویسم،ازبرق چشات،ازسادگی قلبت،ازصداقت گفتارت،ازمهربونی نگات به من،ازاینکه خیلی عاشقم.فکرمی کنم عاشقی،اینواز نگات فهمیدم،ازاینکه وقتی به من رو می کنی،فکرمی کنم همه دنیابه من رو کرده.دیگه چیزی ازاین دنیا نمی خوام،دلم می خواد قلبت اونقدربزرگ باشه که برای اینکه بخوام توی قلبت جای داشته باشم نخوام خودمو کوچیک کنم...

فلوت نقره ای

من به جای درددل دم می زنم درسازخویش

نقشی ازپیراهن غم می زنم درسازخویش

گفتی ازپیشم برو،رفتم ولی نامهربان

گوش کن ناقوس ماتم می زنم درسازخویش

چشم تووقتی که باچشمم غریبی می کند

خواب نت رابازبرهم می زنم درسازخویش

هرکجا گشتم نبودی،هرکجارفتم نشد

اوج من اینجاست،پرچم می زنم درسازخویش

تادلم این جورناجورازفلوت نقره ای ست

من نفس ها رادمادم،می زنم درسازخویش

مثل خاکسترسرد

چه بگویم وقتی

همه دنیابه حال من تنهاوغریب

                                    می خندند

چه بگویم وقتی

همه ی خاطره ها

دست دردست هم انداخته

وعمرم را

مثل خاکسترسرد

                              درهوامی بازند

چه بگویم وقتی

آن که دنیایم را

بهترازمن فهمید

رفت وتقدیرم را

برتن سردخزان

برشب غربت یلدا

                                    بخشید

چه بگویم دیگر

بااین حال وهوا

بااین فاصله ام ازدنیا

بافردای پرازترس وسیاه

چه بگویم دیگر

                   سخنی نیست مرا...

بچه ها خدانگهدار

یه علامت تعجب

وسط غروب جاده ست!

یه کاما،یعنی یه بن بست

نقطه.موندنم تمومه

سرسطرخدانگهدار

امایک خاطره می گه

جون من نقطه روبردار

همه میگن فصل پاییز

خنده روازلب می چینه

پاییزوبهارنداره

غم که باشه دنیا اینه

بچه هاخدانگهدار

گونه هام دوباره خیسه

غصه بامدادمشکی

داره ازمن می نویسه

این ترانه روباآواز

می سپارمش به گیتار

حالاکه وقت وداعه

بچه هاخدانگهدار

یه پرانتز،سخته اما

(بچه ها...باکمی خنده

اماموندم وقتی رفتم

کی پرانتزرومی بنده...

فقط یک لحظه...

فقط یک لحظه می خواهم ببینم چشم هایت را

 

فقط یک لحظه می خواهم ببینم روی ماهت را

 

قسم برهرچه زیبایی است،ای زیباصدایم کن

 

هوای هق هقی دربغض خوددارم،ولی ای کاش

 

فقط یک بارمی دیدم خدای گریه هایت را

 

گذزکن چون قناری ازکنارکلبه ام تنها

 

که بعدازرفتنت،مستانه بوسم خاک پایت را

 

فقط درفکراین هستم که امشب باکه هم آغوشی

 

به گرمای چه دستس تکیه دادی شانه هایت را

 

دوباره ازسرخط،بازخواهش می کنم ای گل

 

فقط یک لحظه یادآورغریب آشنایت را

 

وبعدازان به روی خاک من آیینه ای بگذاز

 

که باحسرت ببینم،آن که روزی شدفدایت را

 

 

غزال وحشی

عشقم چه بی ریابود،اما ز من بریدی

 

                                    یک شب چویک کبوتر،ازبام من پریدی

 

عمری چه عاشقانه،بر پای تو نشستم

 

                                      بامن بگوگلایه،یک شب ز من شنیدی؟

 

گفتم به دل که زنهار،مردان وفاندارند

 

                                         دیدی تو هم دلم رابا تیغ غم دریدی

 

با عشق تو دل من،زندانی دلت شد

 

                                              اما غزال وحشی،از من چرا رمیدی؟

 

روزی دوچشم مستم،رویای هرشبت بود

 

                                                  حالاولی دوابروازمن به هم کشیدی

 

بی جرم به تیغ عشقی،قلب مرادریدی

 

                                                     حالاکه زخمی ام من،یک گوشه آرمیدی   

 

 

رفت و آمدپرستوها

نگاه من وتوچقدرساده وبی بهانه بود

 

درآن سکوت غریب،

 

نگاهمان همانندآهوی گریزپایی بودکه باگذرزمان

 

می دویددرغروب غم انگیزتنهایمان،

 

به جست وجویت دراین خلوت تاریک

 

دراین کوچه های بی صدای غم انگیزقلبم

 

خواهم پرداخت چراکه تو...

 

                    سرفصل تمام قصه هایی

 

بیاونگاه کن،عاشقانه،به کوچ پرستوها

 

رفتنشان خبرازدلتنگی است وآمدنشان خبراز

 

تکراردلهره ه،چقدرخسته ام ازتکرارثانیه ها

 

ازروزرفتنت،خیال دوی شدفگرفتن دستهایت

 

ای کاش بیایی،عاشقانه

 

بیایی بی بهانه

 

بیایی ودستهای سردم را

 

باگرمی عشقت به فردابسپاری.

هیچ کس با من نماند

درشبستانم کسی

                       شعرفردارانخواند

هیچ کس درکوچه ی دلواپسی

بامن نماند

هیچ آوایی مرا

ازدیارشوم تنهایی

به شب سبزرویاه

                          نراند

هیچ کس تنهایم را

پرنکرد

هیچ فردایی به رنگ

 روشن فردانبود

هیچ رویای مراباخودنبرد

مرگ هم مهرفراموشی

                         به جان من سپرد

بهارمی شکفد

برای گفتن یک دوست دارمت آری

 

         چرا عزیز دل من،بهانه می آری؟

 

 مگو که خاطره ها می رونداز یادت

 

            مبادآنکه تو پاروی عهد بگذاری

 

هزار بار اگرچه گریستم،اما

 

                 تواشک دیده من راندیدی انگاری

 

منی که لحظه ای آرامش وقرارم نیست

 

                     بگو چگونه کنم بی تو خویشتنداری

 

نبوده ای که ببینی که داغ دوری تو

 

                         چه کرده بادلم این زخم های بس کاری

 

ازآن زمان که تورفتی،به جان توسوگند

 

                      شده است کارمن ودل فقط خودآزاری

 

نمی روی دمی ازذهن سبزرویاهام

 

                  که درخیال منی تو،چه خواب وبیداری

 

اسیردست خزانم،بیاشکوفه مهر

 

             تویی که مژده اردیبهشت می آری

 

بهارمی شکفددرنگاه عاشق من

 

          اگرکه دست دلت رابه عشق بسپاری

 

تورابرای همیشه عزیزخواهم داشت

 

     مرابرای همیشه تودوست می داری؟

 

کنارراه عشق

بشنوزمن ای جان من،مجنون که دیوانه نبود

 

                                                  دنیاسراسر گل ولی، مجنون که پروانه نبود

 

آوارگی ها گرکشید، مجنون به درد عاشقی

 

                                                 مجنون زعشق آواره شد،مجنون که فرزانه نبود

 

گرکوهکن فرهادشد،درراه عشق وعاشقی

 

                                                   اماسرایی چون دلش،اینگونه ویرانه نبود

 

شایدبه جامی ازشراب،خاموش می شد آتشش

 

                                                   درکوچه های شهر عشق،شایدکه میخانه نبود

 

شایدکنارراه عشق،جمعی به بیراهه زدند

 

                                                   بت ها پرستیدند ولی،بت نیز که جانانه نبود